كسي كه در كار مرغداري به درآمد مي انديشد، بايد قبل از پايه گذاري آن، مسائل بازار و بازار يابي را در رابطه با امكانات ايستگاه يا فارم در مد نظر داشته  و مورد تجزيه و تحليل قرار دهد تا به محض حصول اطمينان از با صرفه بودن كار به طرح ريزي و احداث مؤسسه جوجه كشي يا مرغداري و يا كشتارگاهي مورد انتظار اقدام نمايد.در شرائط فعلي ( در كشور ما) غالباً تخم مرغ و نيمچه هاي گوشتي توليدي را بدون اينكه كاري بر روي آنها انجام گيرد از طريق واسطه ها به مصرف كنندگان تحويل داده و يا در اختيار مرغ فروشيها مي گذارند. در اين حالت مسلماً توليد كننده بايد به سود مختصري راضي باشد چون، واسطه ها مي خواهند سود ببرند.در مرغداريهايي كه در نزديكي بازار فروش متمركزند،مقرون به صرفه ان است كه خود توليد كننده گوشت و تخم مرغ را مستقيماً در اختيار متقاضيان خصوصي  منازل و يا مصرف كنندگان عمده (مانند رستورانها و بيمارستانها) قرار دهد.البته بازار يابي بوسيله خود توليد كننده وجود انبارهاي ويژه و وسايل حمل و نقل مخصوصي را ضروري مي سازد. بالاخص سرمايه گذاري براي ذبح زياد بوده و نسبت به ظرفيت مؤسسه (تعداد طيور) سردخانه ها و وسايل حمل تغيير مي يابد.