« کاش می شد . . . »کاش می شد روی قلب خود نوشت             قصّه ای غمناک از این سرنوشتکاش می شد در کنار آب حوض             شمعدانی هایی آورد از بهشتکاش می شد عشق را باور کرد                 قصه ای با عاشقی از بر کردکاش می شد در سکوت آینه                 قطعه گلبرگی زیخ ، پرپر کردکاش می شد ساحل دریا بود                 قاصدک را خبر از فردا بودکاش می شد در گلستان وجود                 نام تو ، ورد زبان ما بودکاش می شد همچو بارانی سپید             مرغ عشقی را زفرسخ ها دیدکاش می شد همچو ققنوس زمان             از همان خاکستر عشق ، دمید