بندهای ماهیگیری برجای مانده از مردمان ناشناخته عهد باستان، حدود 5000 سال تخمین زده می-شود. از این¬رو میزان عمق و تأثیر حسی که به لحاظ زمانی و تاریخی از این ویرانه¬¬ها به بیننده منتقل می¬شود، غیر قابل سنجش است. Lance Hosey، یکی از معماران پروژه، در این¬باره می¬گوید: «این ویرانه¬ها به یک دوره مهم تاریخی اشاره می¬کنند. به اعتقاد ما، بندهای ماهیگیری یکی¬ از برترین نمود-های تعامل میان انسان و طبیعت هستند و نمونه مشابه بسیار کاملی برای این پروژه محسوب می-شوند. بر این اساس، فرم، مصالح و رابطه ساختمان با لندسکیپ، از این سازه¬های ساده الهام گرفته شده است.»تمدن‌وفرهنگ هر كشوري هم‌زمان با تاريخ آن كشور است. به كمك آثار كتبي ، باقيماندة آثار باستانشناسي ، آزمايش‌هاي نوين ، سنگ‌نبشته‌ها ، آثار باقيماندة كتبي بر روي ظروف گلي و نيز به كمك تحقيقات علمي جديد ، مي‌توان درباره گذشته كشوري و نيز تاريخ و سوابق تاريخي ملتي و هم‌چنين اهميت و نفوذ تمدن‌وفرهنگ آن كشور به گفتگو و بحث پرداخت. تمدن با خوشبختي و پيشرفت هر كشور و ملتي ارتباط مستقيم دارد ، در صورتيكه فرهنگ هر كشور مربوط است به پيشرفت هر كشور و ملتي ارتباط مستقيم دارد ، در صورتيكه فرهنگ هر كشور مربوط است به پيشرفت اخلاق مردم هر كشور يا به عبارت ديگر تمدن‌وفرهنگ همانند دانه‌هاي زنجير به هم پيوسته‌اند. در تاريخ تمدن‌هاي كهن جهان ، ايران برجسته‌ترين و مهمترين سهم در بخشيدن زندگي و درخشش ، به ديگر مردم جهان داشته است. در حاليكه از بسياري از اقوام كهن جهان اثري برجاي نمانده است ، ايران و فرهنگ ‌و تمدن آن در برابر حوادث گوناگون روزگار براي هزاران سال ، پايداري نموده و برجاي مانده است. تنها همين يك نكته براي عظمت و بزرگي ايران و تمدن ‌و فرهنگ گذشته‌اش كافي است. در روزگار پادشاهي هوشنگ شاه پيشدادي بود كه ايران ، انواع و اقسام اسباب و ابزار آهني ساخت و نيز به كندن قنات موفق شد. معروف است كه جانشين هوشنگ‌شاه يعني تهمورس هنر خط و نوشتن را از ديوان آموخت. اما درخشنده‌ترين دوران ، زمان پادشاهي شاه‌جمشيد بود كه سرزمين ايران بنام « ايران ويج بزرگ » و با تمدني درخشان اداره مي‌شد. شاه‌جمشيد ، مردم را به چهار گروه تقسيم كرد. اين چهار گروه عبارت بودند از طبقة روحانيون ، جنگ‌آوران ، كشاورزان و هنرمندان. شاه‌جمشيد دستور داد تا راهها را بسازند و نيز كشتي جهت بحرپيمائي ، در روزگار وي ساخته شد. در روزگار او بود كه به مردم هنر بافندگي آموخته شد و توجه مخصوص نسبت به بهتر زيستن مردم داشت. دوران سلطنت شاه‌جمشيد را همانند دوران پريكلس ، دورة طلائي تاريخ گفته‌اند. همانطور كه در اوستا آمده‌است: « در روزگار جمشيد ، نه سرماي شديد بود و نه گرماي زياد ، نه مرگ زودرس بود و نه رشگ و حسد و خودخواهي ، هنگامي‌كه پسر و پدر با هم مي‌رفتند هر دو چون جوان پانزده سالة مي‌نمودند و شناخت پدر از پسر مشكل مي‌نمود ». آنطور كه در كتاب ونديداد آمده‌است: در روزگار جمشيد ، به سبب ازدياد جمعيت ، سه‌بار جهان گسترش يافت. اهورامزدا ، از شاه جمشيد خواست كه مقام پيامبري و راهنمائي مردم آن روز را بپذيرد ، اما او با كمال فروتني ، از اين امر پوزش خواست. ولي در عوض ، پذيرفت كه مردم را به تقوي و پاكدامني و راستي و درستي رهنمون شود و آنها را به يك زندگاني شادي‌بخش راهنما باشد. اهورامزدا جمشيد را به آمدن سيلي وحشتناك آگاه ساخت ، بنابراين شاه جمشيد همت [41] به بناي باغي گذاشت تا مردم و حيوانات را از خطر نابودي برهاند و آن باغ به نام « ورجمكرد » مشهور است. اين مطلب كه از فرگرد دوم ونديداد آمده‌است ، مي‌رساند كه شاه جمشيد در دوران يخ‌بندان و در حدود يازده‌هزار سال پيش مي‌زيسته است. جمشيد به افتخار جاوداني نائل شد. هزاران سال از زمان وي مي‌گذرد اما هنوز مردم ايران نوروز را جشن مي‌گيرند اين روز همان روز بر تخت نشستن شاه جمشيد است كه نه‌تنها مردم ايران آنرا گرامي مي‌دارند و جشن مي‌‌گيرند ، بلكه مردمان برخي كشور ديگر نيز همانند پارسيان در هندوستان و پاكستان و ساير نقاط جهان ، آنرا جشن مي‌گيرند و بزرگ مي‌دارند. در روزگار شاه فريدون بود كه ضحاك ستمگر به بند اندر كشيده شد و صلح و آرامش جاي جنگ و ناامني را گرفت و هم در زمان او بود كه علم پزشگي و دانش جراحي ترقي شايان توجه نمود. در اين زمان ، به دانشجويان رشته پزشگي ، خواص گياهان طبي ، در درمان دردها ، آموخته شد. همچنين ، در اين روزگار بود كه دانش دامپزشگي پيدا آمد. براي پزشگان ، در برابر معالجة بيماران ، حق‌الزحمه‌هائي تعيين شده بود كه هيچ پزشگي حق نداشت بيش از آن ميزان تعيين‌شده ، از بيماران دريافت دارد – براي درمان بيماريهاي روحي ، بيماران را با كلام « مانترا » يا « كلام مقدس » معالجه مي‌نمودند. اين روش معالجه در آن روزگار ، بهترين راه علاج بيماران شناخته شده‌بود. مي‌دانيم كه رستم ، پهلوان نامي ايران ، با يك عمل جراحي چشم بدين جهان گشود. ‌اين كار در روزگار منوچهر شاه ، نوه و جانشين شاه فريدون ، صورت گرفت. گفته اخلاقي معروف: « پاكيزگي ، نزديكترين راه رسيدن به خداست » را ايرانيان باستان به بهترين وجهي عمل مي‌كردند. نظافت و پاكيزگي براي هر كس ، از ابتداي طفوليت ، جزو مهمترين وظيفه بود. به مسئله « عقل سالم در بدن سالم است » اهميت فوق‌العاده داده مي‌شد. ايرانيان باستان در پاك نگهداشتن آب و باد و خاك و آتش ، سعي وافر داشتند و مي‌كوشيدند كه با پاك نگهداشتن محيط اطراف خويش ، سبب پراكنده‌شدن ميكرب و سرايت امراض به ديگران نشوند. در كتاب ونديداد ، دربارة دوري از امراض واگيردار و خويشتن را دور نگهداشتن از كثافات دستورات اكيد آمده‌است. حتي در روزگار كنوني و با همة پيشرفتهائي كه در بهداشت از مندرجات كتاب ونديداد دربارة جلوگيري از امراض و سرايت آن توسط ميكرب ، به ديگران آگاهي حاصل مي‌نمايد. در روزگار پادشاهي پيشدادي ، در بهداشت عمومي و ترويج حفظ‌الصحه براي تندرستي مردم ، كوشش فراوان مي‌شد.  در طي قرون و اعصار ، مذهب ايران باستان ، به نام مذهب يكتاشناسي در جهان شناخته شده‌است. حتي پيش از ظهور آشو زرتشت ، پيغمبر ايران باستان ، و در روزگار پادشاهان پيشدادي ، مردم به ستايش يك آفريننده به نام « مزدا » معتقد بودند و به همين جهت در شاهنامة فردوسي به آنها عنوان « مزديسني » يعني پرستندة «مزدا» داده شده‌است. در روزگاراني بس دور ، اجداد ايرانيان و هندوان كه آريائي خوانده مي‌شوند ، در يك جا و با هم زندگي مي‌كردند. به واسطة عدم توافق مذهبي ، اين دو برادر از هم جدا شدند. اين خود يكي از دلائل تمايل ايرانيان بسوي يكتاپرستي است. زرتشت پيغمبر ايران باستان ، اين گرايش به سوي مزداپرستي را با تغييرات اساسي ديگر درهم آميخت و مذهبي كه مبناي آن بر يكتاپرستي استوار است به جهانيان عرضه داشت. هر زرتشتي در هنگام بستن كشتي ، بند بندگي زرتشتيان مي‌سرايد: « من استوارم به كيش مزديسني كه آوردة زرتشت است. مي‌ستايم پندار نيك را ، مي‌ستايم گفتار نيك را ، مي‌ستايم كردار نيك را ، مي‌ستايم دين نيك مزديسني را كه بر ضد جنگ و خونريزي و دوركننده سلاح است. اهورامزدا را آفرينندة تمام هستي‌ها مي‌دانم » .