پيشگفتـاردر اينجا، لازم مي دانم از كسانيكه در جمع آوري اين مطالب مرا ياري دادند، تشكّر و قدرداني كنم. از آقايان: كبوتري، شمشيرگران و به خصوص آقاي طالبيان كه وقتشان را در اختيار من گذاشتند.همچنين از استاد گرامي، آقاي نظريان سپاسگزارم كه اين اجازه را به اين بندة حقير دادند تا به دلخواه خودم، موضوع تحقيق را انتخاب كنم. هرچند مطالب اين رساله چندان مطلوب و مفيد و حائز اهميت نيست، اما اگر اين سعادت را داشته باشم آنرا به استاد بسيار صبور و مهربانم كه هر زمان به چهرة ايشان مي نِگرم، آرامش خاصي در وجودم احساس مي كنم، تقديم مي كنم. اميد است كه مورد قبول واقع شود.« انشاالله »مقدمـهاز ديرباز، در كشور ايران گياهان دارويي را شناخته و از آن جهتِ درمان بيماريها سود مي جسته اند، حكيمان و طبيبان بزرگ كشور كه شهرتشان عالمگير بوده و تا همين اواخر كتب علمي ايشان در دانشگاههاي خارج از كشور تدريس مي شده است، بهترين داروهاي خود را از گياهان تهيه و تأمين مي كرده اند.متأسفانه، هجوم فرآورده هاي شيميايي كم كم استفاده از اين فرآورده هاي خاموش طبيعت كه مؤثرترين و باارزش ترين و شفابخش ترين مظهر عظمت خداوندي است را به فراموشي سپرد و به تدريج استفاده از آنها را با خرافات و عقايد موهوم و كهنه پرستي آميخته ديدند و كمتر محقّقي، شهامت توصيه استفاده از گياهان دارويي را مي داشت.خوشبختانه، با پيشرفت علم و توجه دانشمندان و جهانيان به اثرات زيانبار استفاده از تركيبات شيميايي، مجدداً دنيا رو به استفاده از فرآورده هاي گياهي و طبيعي آورده است. با روي آوردن به استفاده از فرآورده هاي گياهي و مصرف روزافزون آن در جهان چه در صنايع و چه در داروسازي فرصت طلايي است تا از آن به بهترين نحو ممكنه استفاده نمود. در تحقيقات سالهاي اخير، مشخص شده كه در ايران بيش از شش هزار (6000) گونة دارويي، وجود دارد.