در قرآن مجيد، اغلب درباره زنان مومن و با ايمان سخن گفته شده است. از آنها، همزمان كه از مردان مومن و با ايمان سخن گفته اند، ياد شده، و موظف بودند از يك رشته وظايف مذهبي مانند مردان پيروي كنند. تنها چهره منفي اي كه ظاهر مي شود، مربوط به زن ابولهب در سوره مباركه لهب است. ابولهب، سرسخت ترين دشمن رسول اكرم ص بود، و او به عنوان «هيزم كش» معروف است. او طنابي بر گردن دارد و به نشانه نمونه اي از انسان هاي بي ايماني است كه به لعن و نفرين ابدي گرفتار شده اند. در مقايسه با آن چه در عربستان پس از اسلام وجود داشت، موقعيت اجتماعي زن با نزول قرآن مجيد، به طرز چشمگيري تغيير يافت و بهبود گرفت. پس از نزول اين كتاب آسماني، زن مجاز شد ثروت شخصي خود را (كه به شكل جهيزيه يا ثروتي بود كه در طول زندگي زناشويي به دست آورده بود) براي خود نگاه دارد، و به رسيدگي آن به هر شكلي كه دوست داشت بپردازد. او همچنين حق ارث بردن را نيز يافت. چيزي كه تا پيش از ظهور اسلام، امري غيرممكن و غيرقابل تصور بود.كمي بعد، اجازه اختيار كردن چهار همسر شرعي (در سوره مباركه نساء آيه 3) به عنوان چهار طبيعت تعبير و تفسير گرديد. البته لازم به گفتن است كه اختيار كردن چند همسر در بين مسلمانان، آن قدرها هم كه تصور مي رود، رايج و متداول نيست. فرماني كه در قرآن نازل شده، و درباره داشتن رفتاري عادلانه نسبت به همسران شرعي است، موجب گرديد تا بسياري از تجددگرايان، داشتن تنها يك همسر را به عنوان وضعيتي ايده آل اعلام نمايند. در واقع، حتي اگر هر زني به صورت عادلانه و به طور يكسان با ساير زنها، ثروت و مال دريافت كند، شوهر چگونه مي تواند به همان اندازه، نسبت به هر يك از همسران خود، احساسي يكسان داشته باشد؟!...اجازه شرعي براي تنبيه (مجازات) كردن يك همسر، كه از نافرماني همسر نشات مي گيرد، با فرمايشي از سوي حضرت رسول اكرم ص كه رفتاري محبت آميز و ملايم نسبت به زنان را به مردان مسلمان توصيه مي كند، از شدت خود مي كاهد: «بهترين شما كسي است كه بهترين رفتار را با همسر خود داشته باشد.»سوره مباركه بقره آيه 187 كه اغلب اوقات ناديده انگاشته مي شود، و يا به شكل نادرستي تفسير مي گردد، با وضوح كامل از روابط عميقي كه ميان زن و شوهر وجود دارد سخن مي گويد: «آنها لباس شما هستند، و شما لباس آنها (هر دو زينت هم و سبب حفظ يكديگريد)...» و به راستي در سنت مذهبي، لباس به نشانه ALTEREGO يا همان روح همزاد است... يعني نزديك ترين چيزي كه به انسان وابسته باشد.در قرآن مجيد تنها يك بانوي بزرگوار است كه نام ايشان ذكر مي شود: مريم... حضرت مريم عذراء، مادر عيسي مسيح عليه السلام كه در آيين اسلام بسيار مورد احترام و تجليل و اخلاص و ارادت هستند. براساس سنت، ايشان نخستين بانويي خواهند بود كه به بهشت قدم خواهند نهاد. به خاطر ايشان بود كه درخت نخلي خشكيده، خرماهايي بسيار شيرين بار آورد (آن هنگام كه مريم در اوج درد زايمان، خود را به تنه آن تكيه داد، و نوزادي كه تازه به جهان قدم مي نهاد، به بيگناهي و معصوميت مادر خود شهادت داد (سوره مباركه مريم آيه هاي 33-30-24). او به نشانه روحي آرام و ساكت، و نمادي از اخلاص و فداكاري، و به راستي لايق اين است كه تحقيقات بيشتري در اين زمينه در مورد ايشان صورت بگيرد.البته، با تعدادي شخصيت هاي زنانه ديگر هم در قرآن مجيد مواجه مي شويم: گاهي از اوقات، آنها به وسيله ايمان و اعتقادات عاميانه، صاحب نامي شدند و داستان زندگيشان از رنگ و بوي خاصي برخوردار گرديد. بدينسان، اين زنان مي توانستند به عنوان نمونه هايي براي زنان ديگر به شمار روند (مانند كتاب «زينه الفراديس» اثر ثنوي به گونه اي كه هر زني كه در قرآن مجيد از او نام برده شده است، با توضيحاتي بسيار دقيق و جالب، به عنوان الگو براي خواننده جواني كه از جنس ضعيف است، معرفي مي شود). بديهي است كه نخستين زن، كسي مگر حضرت حوا نيست. زني كه براساس حديث، از پهلوي حضرت آدم به وجود آمد.آيين اسلام كه دكترين «گناه اوليه» را ناديده مي گيرد، به گونه اي است كه در هيچ كجاي قرآن مجيد، هيچ نشانه اي مبني بر اين كه حوا، مسبب اصلي و واقعي سقوط آدم بوده است وجود ندارد؛ به همان اندازه، اين حوا نبوده كه گناه را برروي زمين آورده است...در «داستان هاي انبياء» كه داستانسرايان و واعظان معروفي در طي قرون، به شاخ و برگ دادن آن بيش از پيش پرداختند، حضرت حوا، از جايگاه بسيار مهمي برخوردار است.