در طول زمان احتراق مخلوط سوخت و هوا داخل سيلندرها حرارت زيادي در حدود 1800 تا 2000 درجه سانتيگراد ايجاد مي شود. تنهاي قسمتي از حرارت به وجود آمده (حدود 20 تا 24 درصد در موتورهاي بنزيني و 27 تا 35 درصد در موتورهاي ديزل) به كار مفيد تبديل مي شود.قسمت ديگري از اين حرارت (حدود 20 تا 34 درصد در موتورهاي بنزيني و 20 تا 32 درصد در موتورهاي ديزل) مي بايست توسط سيستم خنك كننده جذب شود در غير اينصورت قطعات موتور بخصوص پيستونها و سوپاپ ها كه مستقيماً به شعله تماس دارند بيش از حد گرم شده ، حرارت زياد باعث از بين رفتن سريع آنها مي گردد. ضمناً حرارت زياد از حد، موجب سوختن روغن مي شود. خنك شدن بيش از حد يك موتور در حال كار نيز مطلوب نيست. در موتوري كه بيش از حد خنك مي شود توان ،در نتيجه تلفات حرارت كاهش مي يابد ،تلفات اصطكاكي براثر سفت شدن روغن بالا مي رود و بخشي از مخلوط سوخت و هوا تبديل به مايع شده و روغن از ديواره هي سيلندر شسته و پايين مي برد. اين موارد موجب فرسايش اجزاء موتور مي گردد. در موتوري كه حرارتش خيلي پايين است خوردگي ديواره هاي سيلندر در نتيجه تولد تركيبات گوگردي افزايش مي يابد. جدول 1 اثر درجه حرارت خنك كننده بر روي توان موتور مصرف سوخت و فرسايش يك موتور بنزيني را نشان مي دهد. اين در موقعي است كه حرارت موتور پايين تر از حد توصيه شده 82 درجه سانتي گردا باشد.امروزه دو نوع سيستم خنك كننده در موتورها به كار مي رود سيستم خنك كننده هوايي كه در آن از هوا به نوان واسطه خنك كننده استفاده مي شود . و دوم سيستم خنك كننده مايعي يا آبي كه در آن از مايع براي خنك كردن موتور و از هوا براي خنك كردن مايع استفاده مي گردد.حرارتخنك كننده OC    توان% حداكثر    مصرف سوخت% حداقل    فرسايش سيلندر% حداقل80    100    100    10070    98    103    16660    96    114    33440    92    125    6684    88    136    2670سيستم خنك كننده هوايي اين سيستم معمولاً در موتورهاي كوچك مورد استفاده قرار مي گيرد . زيرا عبور هوا از تمام نقاط داغ در موتورهاي بزگتر مشكل است. در اين سيستم معمولاً از پره ها لوله ها و دمنده ها براي كمك در پخش هوا استفاده مي شود. موتورهاي چند سيلندر كه با هوا خنك مي شوند سيلندرهايشان به جاي اين كه به صورت جفت جفت با هم ويا همگي در يك بدنه ريخته شوند به صورت منفرد و جدا از هم ريخته مي شوند تا حداكثر عمل خنك شدن در آنها انجام گيرد.