اولين و مهم ترين محيطي كه در آن ايجاد انگيزه تحصيلي دانش آموز نقش به سزايي دارد، خانواده است؛ چنانچه جو فرهنگي مسلط بر خانه شعور اجتماعي بالاي پدر و مادر ناشي شده باشد و ارزش هاي فرهنگي و سنتي جامعه به خوبي توسط ايشان منتقل شود.  عامل ديگري كه در تحصيل افراد مؤثرند معلمان و محيط هاي آموزشي است؛ كه ايجاد انگيزه تحصيل را به وجود مي آورند و عامل مؤثري در راه اندازي و يادگيري دارند.  معلمان اول ابتدائي تأثير مثبت و بالايي در نگرش فرزندان نسبت به تحصيل خواهند داشت. روانشناسان معتقدند كه انگيزش هم هدف و هم وسيله است گاهي آن را به موتور و فرمان اتومبيل تشبيه مي كنند، زيرا نيروي محرك فعاليت هاي انسان عامل جهت دهنده آن به حساب مي آيد.  اگر از دانش آموز سؤال كنيم كه هدف شما در تحصيل چيست؟ در بيشتر موارد پاسخ مي دهند كه كسب دانش و رسيدن به سطوح عالي علمي، فراهم نمودن آينده شغلي و مقدمات زندگي بهتر و راحت تر.  پس يادگيري را واقعاً براي آموختن بايد انجام دهيم. شما دانش آموزان عزيز تلاش كنيد مطالعات خود را گسترش دهيد، در مطالعات خود مطالب را به طور معني دار و در ارتباط با مطالب ياد بگيريد. نتايج يادگيري هاي خود را به طور منظم ارزيابي كنيد، چون انسان موجودي اجتماعي است و در اجتماع معني پيدا مي كند، پس بايد يادگيري هاي خود را به كار بگيريد. يكي از راه هاي درست پاسخ دادن به سؤالات، درست و صحيح خواندن سؤال است.دستورالعمل هايي براي پدران، مادران و مربيان چگونه در دانش  آموزان انگيزه تحصيلي ايجاد كنيم؟كودكي كه از نظر تحصيلي آموزشي داراي ان يزه است، علاقه مند به يادگيري است، فعاليت هاي مرتبط با يادگيري را دوست دارد و به اين اعتقاد رسيده است كه مدرسه جايگاه گ مهمي است. ما مي خواهيم باور با اهميت بودن يادگيري و تأثير بسيار مهم و با ارزش آن در زندگي، در كودكان بوجود آيد تا از اين طريق تمايل به خوب بودن و خوب عمل كردن در مدرسه، در آنها رشد پيدا كند. افزايش انگيزه هاي آموزشي- تحصيليكودكان از بدو تولد به طور طبيعي، داراي انگيزه يادگيري هستند. تلاش كودك براي دسترسي به يك اسباب بازي، تلاش وي براي راه رفتن، كوشش براي خوردن بدون كمك ديگران و... مثال هايي از انگيزه هاي طبيعي آنها براي يادگيري است. اين انگيزه  هاي اوليه، بعدها در فعاليت هاي آموزشي نظير خواندن و نوشتن به كار گرفته مي شوند.اگر كودكان انگيزه اي براي يادگيري ندارند، به اين دليل است كه موانعي بر سر راه انگيزه هاي طبيعي آنها بوجود آمده است. آنهايي كه به اين باور رسيده اند كه نمي توانند در فعاليت هاي آموزشي موفق  باشند، تلاششان را متوقف مي كنند يا به اندازه كافي تلاش نمي كنند؛ زيرا فكر مي كنند كه تلاش آنها به نتيجه نخواهد رسيدبنابراين به راحتي نااميد شده و باور مي كنند كه يادگيري سخت است. آنگاه به دليل توقف تلاش، فرصت تجربه و لذت يادگيري چيزهاي تازه را از دست مي دهند و به تدريج به اين باور مي رسند كه هر موفقيتي هم كه كسب كنند، مربوط به شانس يا شرايط است.چرا چنين اعتقادات منفي در كودكان به وجود مي آيد؟ گاهي اوقات به دليل اين كه موانعي وجود دارند و بر توانمنديهاي آنها در يادگيري اثر مي گذارند، ممكن است ناتواني در يادگيري داشته باشند يا مشكل در خلق و خويشان، يا تأخيري در مراحل رشدشان وجود داشته باشد.افسردگي يا فشارهاي مزمن زندگي نيز، يادگيري را به مراتب سخت تر مي كند. بچه هايي كه از قبل تجربه شكست داشته اند، به دليل اين كه باور كرده اند كه نمي توانند كارشان را درست انجام دهند، بيشتر آماده براي توقف تلاش هستند. نگرشهاي بزرگسالان درباره موفقيت هاي تحصيلي، مي تواند بر اعتقاد و باورهاي آنها اثر بگذارد. والديني كه استانداردهاي غيرمنطقي دارند، بچه ها را از تلاش مأيوس مي كنند. رقابت در مدرسه - جايي كه هميشه يكي موفق و ديگري شكست خورده است- نيز مي تواند جنبه يأس آوري براي كودكان داشته باشد.بويژه براي آنهايي كه هيچ وقت نمي توانند