وسایل آموزشی مدارس در بسیاری از کشورها، اواخر قرن نوزدهم عصر گسترش چشمگیر تدارکات آموزشی، شناخت مفهوم کودکی و به فعالیت واداشتن تعدادی از صنایع برای تهیه میز و نیمکت و وسایلی برای هدف های آموزشی بود. میز تحریر مدرسه، وسیله ای کاملاً آموزشی بود مرکب از میز و نیمکت چوبی یکپارچه ای که بر چهارچوبی چدنی قرار داشت. صندلی های پیوسته و ترکیب چیدن آنها منعکس کننده مقررات خشک و رسمی روشهای آموزشی بود. روشهای آموزشی غیر رسمی تر در قرن بیستم به طراحی میز و صندلی هایی منجر شد که بسادگی جا به جا می شوند و به دانش آموزان امکان می دهند که به صورت گروه گروه بنشینند مطالعات ارگونومیک نیز عیوب مدل های قدیمی را کاهش داده است. رشد آموزش و نیاز بیشتر به وسایل آموزشی فرصتهای تجاری قابل ملاحظه ای ایجاد کرد و بسیاری از شرکتها برای دستیابی به شکل ها و ایده های جدید از طراحان یاری جستند. در اوایل دهه 1950 سالانه نزدیک به 50 میلیون دلار صرف تهیه میز و نیمکت مدارس ایالات متحده می شد، رقمی که باعث شد شرکت برانسویک Brunswick Corporationکه سازنده لوازم ورزشی بود به این حوزه فعالیت روی آورد و در سال 1952 دیو چاپمن Dave Chapman را برای طراحی یک مجموعه کامل میز و صندلی مدرسه استخدام کند. در طراحی برای شرکتی که درزمینه ساخت وسایل آموزشی تازه کار بود، وی توانست بدون اینکه بگذارد شیوه های مرسوم شرکت مانعش شوند کار کند و با استفاده از سطوح چوبی ساده و چهارچوبهایی از لوله های فولادی، میز تحریر یکپارچه ای برای برآورده ساختن تمام نیازهای کلاس درس بسازد. شکل ها محکم و بنیادی بود و از رنگ های روشن و طرح رگه های چوب استفاده شده بود. اجزای آن را می توانستند به گونه های مختلف متناسب با برنامه های آموزشی متفاوت و فضاهای موجود بچینند.