بررسي كانال ارتباط بي سيم و سيستم هاي ماهوارهايتاريخچهدر دهه 1950 و اوايل دهه 1960 مردم سعي كردند تا سيستم ارتباطي از طريق برخورد سيگنالها به بالونهاي فلزي ايجاد نمايند. متاسفانه سيگنالهاي دريافتي بسيار ضعيف بوده و كاربرد عملي نداشت. سپس نيروي دريايي آمريكا نوعي بالون ثابت را در آسمان يافت (ماه) و سيستمي عملياتي براي ارتباط دريا به ساحل را به كمك برخورد سيگنالها به آن ايجاد كرد.استفاده از ماهواره اولين بار توسط دانشمند انگليسي بنام اتورسي كلارك مطرح شد. ليكن با توجه به محدوديتهاي تكنولوژيكي اجراي اين ايده تا اوائل دهة 60 ميلادي به تعويق افتاد . پرتاب ماهواره موسو م به اكو در سال 1960 ميلادي و قرار گرفتن آن در مدار زمين را مي‏توان آغاز دوران ارتباطات ماهواره دانست. ماهواره‏هاي اوليه از مدارهاي با ارتفاع كم استفاده مي‏كردند و سرعت چرخش اين ماهواره‏ها از سرعت چرخش زمين بيشتر بود. در نتيجه امكان ارتباط ايستگاههاي زميني با ماهواره فقط در مدت كمي از روز حدود 100 دقيقه امكان داشتاولين ماهواره مدار ثابت زمين موسوم به سينكام دوم در سال 1963 به فضا پرتاب شد. اين نوع ماهواره‏ها در ارتفاع حدود 40000 كيلومتري سطح زمين و با سرعتي برابر با سرعت زمين اين ماهواره‏ها حدود 30 متر و هزينه آنها بالغ بر 2 ميليون دلار بود . تفاوت بين ماهواره مصنوعي و حقيقي اين است كه ماهواره مصنوعي ميتواند سيگنالها را قبل از برگشت تقويت نمايد (تغيير از سيستم ساده به سيستم ارتباط قوي).  بعلت پيچيدگي و بزرگ بودن ايستگاههاي زميني ماهواره‏ها، استفاده از اين تكنولوژي در كاربردهاي خاص و با هزينه بالا امكان پذير مي‏بود. در اوائل دهة 80 ميلادي، با پيشرفت تكنولوژي و استفاده از باندهاي KU هزينه آنها كاهش يافت و قطر ايستگاههاي زميني نيز تا حدود 2 متر تقليل يافت.