پيشگفتارمقدمه-    نماز-    عملي انساني، خاص انسانها:-    برنامه اي الهام بخش براي توجه به خود، توجه به آغاز و انجام، و بالاخره توجه به زندگي و هدف اساسي از آن.-    تواضعي آگاهانه، در برابر بي نياز مطلق و برآورنده همه نيازها از همه نيازمندان.-    برنامه ((آزاده سازي))، آزادي از تمام انواع بندگيها و پرستشها: از خودپرستي و غيرپرستي، جاه پرستي، مال پرستي.-    وسيله اي برانگيزنده و بازدارنده، برانگيزنده بسوي خيرات و بازدارنده از كژي ها و ناراستي ها.-    كششي بسوي نعمت بخش بي منّت، انس يابي و الفت و سپاس نسبت به دارنده و بخشاينده همه نعمتهاي همه جانبه اي كه، ما و همه موجودات را احاطه كرده است.-    وسيله اي براي بيشتر مانوس شدن با سرچشمه حيات و نيروگرفتن براي حركت آفريني و صفاجوئي و سلم طلبي و تجديد عهدي با ((عباد الله الصالحين)).-    بازيابي راه ((صلاح)) خود و جامعه، كه هر روز بلكه در هر قسمتي از هر روز ممكن است شكل و مصداقي تازه پيدا كند.-    اينك اين ما و اين نعمت بزرگ الهي و انساني كه توسط پيامبر بزرگوار اسلام براي انسانها بيان شده است كه در هر جمله و حركتي از آن، نكته اي انساني گنجانده شده است و با بهره گيري از آنها است كه عنوان ((خيرالعمل)) را پيدا مي كند. زيرا نيرو دهنده براي اصلاح تمام روابط انساني است، رابطه اي به خود و رابطه اي با ديگران (ديدي كه از طبيعت و رفتاري كه با انسانهاي ديگر خواهد داشت) و رابطه اي با مبداء.-    و همين است سّر اينكه ستون دين (الصلاه عمود دينكم) به حساب آمده و بازدارنده از همه بديهاي دروني و بروني (تنهي عن الفحشاء و المنكر) شمرده شده است.مفاهيمي كه درطي عبارات و جملات گفته ميشود و حركاتي كه در ضمن نماز انجام ميگيرد. همه، عوامل ايجاد كيفيتي روحي براي نمازگزار واقعي است. وقتي كه به معناي عباراتي كه مي گوئيم توجه كنيم