ريشه واژه اسطوره:اين واژه كه جمع شكسته عربي آن به گونه اساطير بيشتر بكار مي رود، منشاء هند و اروپايي دارد و به نظر مي رسد از زبان روستايي وارد عربي شده باشد. به همين جهت برخي آنرا استوره مي نويسند. در زبانهاي هند و اروپايي نيز مشقاتي دارد. در سنسكريت sutra به معني داستان است كه بيشتر در نوشته هاي بودايي بكار رفته است. در يوناني History به معني تاريخ، گزارش و روايت بكار مي رود. تعريف اسطوره : آن دسته از كسانيكه چه در گذشته و چه امروزه  به پژوهش و شناخت اسطوره اشتغال دارند تا كنون براي اسطوره تعريف مشخص، دقيق و پذيرفتني براي همگان نيافته اند، بلكه هر يك به ميل و اشتياق و وابستگي ها اجتماعي خويش آن را تعريف كرده اند. ميرچالياده دين شناس رومانيايي اسطوره را چنين تعريف مي كند: اسطوره نقل كننده سرگذشت قدمي و ؟؟؟ است، ؟؟؟ واقعيت كه در زمان نخستين ، زمان شگرف برايت همه چيز داده است. اسطوره حكايت مي كند كه چگونه به بركت كارهاي نمايان و برجسته موجودات ؟؟ طبيعي واقعيتي ، چه كل واقعيت ، ياتنها جزئي از آن پا به عرصه وجود نهاده است بنابر اين اسطوره هميشه متضمن روايت يك خلقت است.