شناختگي نهاد: گاه نهاد را شناخته (معرفه) مي آورند.1- شناختگي به شناسه: اگر سخنور بخواهد از خود يا شنونده يا ديگري خبر بدهد نهاد را با شناسه، شناخته مي گرداند.الف: نخست کس:     ما بيغمان مستِ دل از دست داده ايم            همه از عشق و همنفس جام باده ايمب: دوم کس:        تو در عالم نمي گنجي، زخوبي؛            مرا هرگز کجا گُنجي در آغوش؟گاه شناسه «تو» شنونده اي ويژه و يگانه را نيست؛ هرکس را که روي سخن او با بتواند بود، در بر مي گيرد. در اين بيت از جامه اي، هر گمراه فريفته اي را که دل به فريبهاي گيتي خوش کرده باشد، برادران تو بيچاره در ثري رفتندتو همچنان، زسر کبر، بر ثريايي!پ: ديگر کس: ديگر کس را به شناسه شناخته آورد که شناسه را مرجعي باشد؛ و آن مرجع پيشتر در سخن آورده شده باشد.الف: هنگامي که مرجع پيش از شناسه آورده شده باشد.آباد به توست خانه، چون رفتي                او روي نهاد سوي ويرانيب: هنگامي که مرجع آشکارا پيش از شناسه آورده نشده باشد. در اين هنگام واژه اي پيش از شناسه آورده شده است که مرجع نيست. ليک به گونه اي آن را فراياد مي آورد.