بانکداری الکترونیکی به عنوان یک مفهوم عام در توسعه دیجیتالی خدمات بانکداری به شمار می رود و به همین دلیل ممکن است در شناخت آن جزء نگری ها و استنباطهای شخصی تاثیر گذار باشد. مفهوم بانکداری الکترونیکی و کارایی های آن ، برای بسیاری از افراد هنوز به طور کامل شناخته شده نیست و به همین دلیل هم بهره برداری بهینه ای از سرمایه گذاری های انجام شده برای توسعه آن صورت نمی گیرد. توسعه کسب و کار بر مبنای فناوری های الکترونیکی نیاز به مجموعه ای از مولفه های زیر ساختی، فنی و مدیریتی دارد. به علت ارتباط زنجیر وار عوامل و شاخص های کسب و کار الکترونیک، لازم است که برای بهینه شدن کاربری آنها به سطح مناسبی از دانش بهره برداری از این خدمات برسیم. در این مقاله ، ابتدا به بررسی مفاهیم اولیه بانکداری الکترونیکی و بحث پیشینه و مزایا و موانع آن پرداخته و سپس تاثیر بانکداری الکترونیکی بر ساختار عملیاتی بانکها و روابط بین بانکها و مشتریان و همچنین تاثیر آن بر روابط بین بانکها مورد بحث و بررسی قرار می گیرد. در نهایت موضوع بانکداری الکترونیکی در ایران و سیستم پرداخت الکترونیکی ارائه خواهد شد.برخلاف بانکهای قرون وسطی که تنها وظیفه نگهداری اجناس و کالاهای با ارزش در جعبه های محکم را برعهده داشتند، بانکهای امروزی تبدیل به فروشگاه های عرضه کننده انواع متنوعی از خدمات گردیده اند. خدمات بانکها علاوه بر نگهدرای پول و اجناس با ارزش، انتقال منابع، اعلام وام، پرداخت حقوق، ارائه خدمات امانی (و غیره) را نیز در بر میگیرند.در واقع بانکداری در حال حاضر به صنعت خدمات پردازش اطلاعات تبدیل گردیده است. در بانکهای قدیم که در درجه اول موسسات سپرده گذاری بودند محلی مطمئن برای نگهداری پول، طلا و دیگر اجناس با ارزش در اختیار مشتریان قرار داده می شد، با ظهور چک در سال 1865 میلادی، نقش مزبور گسترش یافته و شامل وظایف مربوط به اتاق پایانی نیز گردید. در این حالت با محاسبه مانده مربوط به بانک مقابل، طلا و درنهایت پول مسکوک بین بانکها رد و بدل می گردید. و از مبالغ چکها مبلغی جهت پوشش دادن هزینه انتقال منابع از یک بانک به بانک دیگر کسر می گردید.ز سال 1913 به بعد عملیات اتاق پایانی در بعضی از کشورهای پیشرفته از جمله آمریکا به صورت متمرکز درآمد، که این امر به دلیل کاهش ریسک و همچنین حذف عمل کسر هزینه از مبلغ چک ها باعث ایجاد ثبات بیشتر در سیستم بانکی گردید.