امنيت اطلاعات در محيط¬هاي مجازي همواره بعنوان يكي از زيرساخت¬ها و الزامات اساسي در كاربري توسعه¬اي و فراگير از فناوري اطلاعات و ارتباطات مورد تاكيد قرار گرفته است. اطمينان از ايمن بودن سرمايه¬هاي اطلاعاتي و تجهيزات زيرساختي كشور گذشته از ابعاد گسترده امنيت ملي ، کليد قفل فرصت¬هاي بي¬شمار تجاري و غيرتجاري جديد اينترنتي است.  آنچه مسلم است چالش امنيتي رودرروي كشور عدم دسترسي به فناوري و يا عدم وجود محصولات امنيتي نيست، بلکه سياست¬گذاري ، فرهنگ¬سازي، بهره¬وري مناسب از منابع موجود و نيز سازگاري آن¬ها به گونه¬اي است، که نياز منحصربه فرد شبکه و فضاي ديجيتالي كشور را تأمين کند. نكته مهم حاصل از تجارب كشورهاي پيشرو حاكي است كه امنيت اطلاعات مسأله¬اي فرابخشي است و نياز به همكاري¬هاي گسترده، هم در سطح ملي و هم در سطح بين المللي ، در اين زمينه دارد. تعيين نقش¬ها، وظايف و مسئوليت¬ها از نكات مهمي است كه در اين همكاري¬ها بايد تعريف شوند. در اين راستا، اين مقاله سعي دارد تا با بيان مراحل مختلف تدوين و پياده¬سازي امنيت اطلاعات، از تحقيقات اوليه تا مرحله ارزيابي کارايي اين سياست¬گذاري و سنجش ميزان افزايش سطح دانش امنيتي کارمندان، الگويي جامع به منظور سياست¬گذاري امنيتي در سازمان¬هاي کشور ارائه کند.در جهان امروز شاهد بکارگیری تجهیزات الکترونیک و روش¬های مجازی برای برقراری ارتباطات و تبادل اطلاعات هستیم. اما همراه با گسترش این تکنولوژی¬ها روش¬های مختلف حمله به آن¬ها نیز توسعه یافته و امنیت اطلاعات را در معرض خطر قرار داده است.  از این رو، به منظور بهره¬مند شدن سازمان¬ها و مشتریان از این تکنولوژی¬ها نیازمند برقراری ارتباطاتی امن هستیم. لازم است که کنترل¬ها و بررسی¬های متعددی انجام گیرد تا از امنیت اطلاعات در سازمان اطمینان یابیم. این کنترل¬ها محدوده-ی وسیعی از فعالیت¬ها را دربرمی¬گیرد بدون شک مهمترین آن¬ها سیاست امنیت اطلاعات یا سیاست امنیتی خواهد بود.