چكيده: راه اندازی و توسعه آموزش های الکترونیکی یکی از ابزارهای بلامنازع در ارتقاء دانش و توانمندسازی شهروندان در فضای مجازی است. نگاهی گذرا به تجربیات گذشته در این زمینه دستاوردها و مزایای بیشماری را نمایان می سازد لیکن این ابزار نیز مثل هر  فناوری دیگر باید به شکل مناسب و متناسب به کار گرفته شود. برخی تجربیات اجرا شده طی سالهای اخیر در ایران مجموعه ای از موفقیت ها و نیز ناکامی ها را به دنبال داشته است. و لذا به منظور دستیابی به حداکثر مزایای این نوع آموزش، ضروری است چالشهای پیش رو را شناخته و مرتفع نماییم.در این تحقیق ضمن مرور بر روشهای اجرا و پیاده سازی آموزش های الکترونیکی در شرایط فعلی کشور به ویژه برای طبقه ی عموم شهروندان، تلاش نموده ایم انواع چالش های ممکن در این راه را معرفی و راهکارهایی نیز جهت کاهش تاثیر آنها ارایه نماییم.1    مقدمهبا توسعه فضای مجازی و شهر های الکترونیکی، بسیاری از محدودیتهای زمان-مکانی در ارایه خدمات شهری حذف شده خدمات آموزشی نیز از این جنبه مستثناء نبوده و اشتیاق به سمت توسعه آموزش الکترونیکی فراوان است. مضافا اینکه حوزه عملکردی و پوشش آموزش الکترونیکی گسترده تر بوده و بسیاری از محدودیتهای فیزیکی یا فردی نیز از آن برداشته شده است.از طرف دیگر نیاز به آموزش و ارایه خدمات آموزشی در شهر الکترونیکی نه تنها کم رنگ نشده بلکه با توسعه دانش و تحول سریع فناوری، این نیاز بیشتر و عمیق تر می گردد. آموزش در مقاطع تحصیلی ابتدایی، متوسطه و دانشگاهی، آموزش های ضمن خدمت برای ارگانها، شرکتهای خصوصی و دستگاههای دولتی، دوره های باز آموزی و تکمیلی برای متخصصین و پزشکان و بالاخره انواع دوره های آموزشی فنی و حرفه ای مصادیقی از  خدمات آموزشی هستند که هیچگاه حذف نشده و روند رو به رشد و افزایشی دارند. لذا به منظور پیاده سازی و بکار گیری ابزار آموزش الکترونیکی باید به خوبی موانع و چالش های مربوطه را شناخته و بر اساس این ویژگیها نسبت به ارایه آموزش در فضای مجازی اقدام نمود.