از اواسط سال هاي 1980 نياز به انبار داده ها به وجود آمد و دريافتند كه سيستم هاي اطلاعاتي بايد به صورت سيستم هاي عملياتي واطلاعاتي مشخص شوند. سيستم هاي عملياتي از فعاليت هاي روزانه كسب و كار پشتيباني مي نمايند و براي پاسخگويي سريع به ارتباطات از پيش تعريف شده مناسب هستند. داده هاي عملياتي ارائه بي درنگ و فعلي وضعيت كسب و كار مي باشند. اما سيستم هاي اطلاعاتي براي مديريت و كنترل كسب و كار به كار مي روند. اين سيستم ها از تجزيه و تحليل داده ها براي اتخاذ تصميم درباره عملكرد آني و آتي سازمان پشتيباني مي كنند و براي درخواست هاي موردي، پيچيده و به طور كلي فقط خواندني طراحي شده اند. داده هاي اطلاعاتي تاريخي هستند، به عبارتي بيانگر ديدگاه ثابتي از كسب و كار در يك دوره زماني مي باشند. داده هاي موجود در انبار داده ها از سيستم هاي عملياتي متنوع (نظير سيستم هاي پايگاه داده ها) و منافع داده اي خارجي (نظير پايگاه داده هاي آماري وWWW) يكپارچه مي شوند. تفاوت هاي ساختاري و معنايي داده ها بايد پيش از يكپارچه سازي انسجام يابد. براي مثال داده ها بايد مطابق با مدل داده اي يكپارچه "همگن" شوند. به علاوه، مقادير داده اي سيستم هاي عملياتي بايد پاك شوند تا داده هاي صحيحي در انبار داده ها وارد شوند.