« کاش می شد . . . » کاش می شد روی قلب خود نوشت             قصّه ای غمناک از این سرنوشتکاش می شد در کنار آب حوض             شمعدانی هایی آورد از بهشت کاش می شد عشق را باور کرد                 قصه ای با عاشقی از بر […]

اول به نام خدا مي كنم سخن گويا                 دوم سلام به روح محمد عربي                       سوم سلام به شاه نجف علي ولي                     دگر سلام به زهرا و هر دو عينينش                                 به عابدين حسين و محمد باقر                            به شاه طوس رضا بر تقي و هم به نقي                  به حجت بن حسن آن يگانة دوران خوشست اگر كه […]

از طفيلش عالم هستي همه برپا بود       آخرين ختم رسولان اندر اين دنيا بود       برحسن هم بر حسين سبطين برآنها بود      بخش جرم ما گنه بي حد اگر برما بود   هم به جعفر ششمين آن پيشواي ما بود    دست سندي لعين آن حضرت موسي بود  كشته از زهر ستم در طوس آن آقا بود       آن […]

 شعر «هميشه» سپهري، قصه غربت مرد است كه در تنهايي حيات به فرياد آمده است و در برهوت وجود،‌ زن، آن حوري تكلم بدمي را جستجو مي كند تا به همراهي او در سمفوني جاودانه آفرينش سرود عشق را در «هميشگي هميشه ها» زمزمه كند.… جاري زمان، مثل هميشه، در بستري از رنگها مي خراميد…هنوز […]