راههای بهره گیری از ادبیات و هنر در آموزش دینی و قرآن آموزش دین فرایندی فراگیر از ژرفا و آرام است که این سه ویژگی گاهاً مورد غفلت واقع شده ، اساساً دین مفهومی فرا گیر دارد و شاید به دلایلی دین را کنار ریاست ، اقتصاد ، فرهنگ و غیره قرار دهند ، لکن دین از نظر خود دین و دین باوران چیزی در کنار بقیه چیزها نیست بلکه بالاتر از آن ، نوعی تلقی از همه چیز است پس همه شاخه های زندگی را در بر می گیرد در قران کریم می خوانیم :" قل ان صلواتی و نسکی و محیا ومعاتی لله رب العالمین " همچنان که زندگی ، از ابتدای تولد تا مرگ را در بر می گیرد .به این ترتیب دین یکی از بار گرایی که برزندگی کودک تحمیل می شود و او را در طی این راه یکه می زند نیست که در چنین دین یقیناً مزاحم زندگی اوست . در حالی که دین یک نوع زندگی کردن است یعنی راهی برای زندگی و یک نوع تلقی از زندگی است لذا دین در زندگی بچه ها متل حلول یک روح پاک در جسم باید در بازی ، کار همه دروس و همه چیز کودک دمیده شود .دیم ، جایی خاص فرضاً مانند ساعت سوم روز شنبه در برنامه هفتگی مذکوره دین بیش از تاکید بر ساعتی خاص ،‌ باید در برنامه ها حضور داشته باشد بلکه بیش از آن دین در فضای جامعه و زندگی و اندیشه و احساس باید تجلی کند .قطعاً فراگیری دین چشم انداز فراض در یافتن مدخلی برای آموزش دین پیش چشم ، قرار می دهد این مدخل هیچ مانعی تدارد که بازی کودکان باشد . آن هم نه بصورت تحمیل مثلاً در ورزش باستانی و خودی ما در زورخانه ورزش پهلوانه ، فرهنگ دین نفوذ اساسی دارد .