-  زبان آموزي      زبان آموزي ورشد گفتار در80 سال گذشته مورد توجه قرار گرفته و به ويژه درنيمه دوم قرن بيستم بطور دقيق تر مورد بررسي قرار گرفته است. زبان آموزي كودك به همراه توصيف وبررسي ساخت زبان وچگونگي كاركرد آن مورد توجه زبان شناسان می باشدس. يافته هاي مربوط به زبان آموزي، مراحل فراگيري زبان، تدوين دستور زبان كودك وارائه ويژگي هاي همگاني زبان از نتايج مهم این بررسي ها بوده است.       يافته هاي زبان آموزي همچنين در  بررسي چگونگي گسترش مهارت هاي زباني و  نيز  زبان پريشي مورد استفاده بوده است.  به علاوه يافته هاي ياد شده درزمينه بررسي آموزش زبان دوم وهمچنين زبان خارجي وارائه فرضيه ها وروش هاي آموزش زبان دوم تأثير به سزايي داشته است. زبان آموزي هم از لحاظ نظريه هاي يادگيري وهم از لحاظ بررسي مراحل رشد زباني قابل توجه است.  زبان آموزي درزماني پس از يك سالگي شروع شده وتا 5 سالگي تقريباً به حالت ثابت نزديك مي شود. دوره زبان آموزي درحدود 5/3 به طول مي انجامد.(مشكوه الديني، 1376،ص 272)         بررسي زبان آموزي چگونگي رشد مهارت هاي گفتاري وشنيداري را مشخص مي سازد . كودك تا پيش از سواد آموزي قادر است از زبان بطور مناسب دربرقراري ارتباط زباني استفاده نمايد. بعلاوه هر سخنگوي زبان علاوه برقواعد دستوري ، قواعد كاربردي زبان را نيز به تدريج مي آموزد؛ يعني از طريق تعامل با محيط و اطرافيان اصول كاربرد شناختي زبان را نيز فرا مي گيرد .زبان آموزي تنها به   توانايي هاي آوايي ، واژگاني ، دستوري وسبكي محدود نمي شود؛ بلكه ويژگي هاي كاربردي زبان را نيزشامل مي گردد. البته دانش زباني كودك ناخودآگاه است.  بكارگيري وقضاوت ناخود آگاه زبان توسط كودك شم زباني ناميده مي شود.        نتيجه تسلط كودك برمهارت هاي زباني، كسب توانايي به كارگيري زبان است .