نظريهٔ انرژى مازاد (Surplus Energy) يا کارآئى نظريهٔ انرژى مازاد که به ربرت اسپنسر - H.Spencerنسبت مىدهند قبلاً توسط شاعرى بهنام شيلر - Schillerعنوان گرديده بود و لذا به نظريهٔ اسپنسر و شيلر معروف است. طرفداران اين نظريه معتقد هستند که بدن مقدارى انرژى دارد که آن را بهصورت فعاليت هدفدار يعنى کار و فعاليت بدون هدف يعنى بازى مصرف مىکند. اسپنسر اعتقاد داشت حيواناتى که در ردهٔ بالاى سلسلهٔ تکاملى قرار دارند کليهٔ وقت و انرژى خود را صرف پيدا کردن غذا نمىنمايند بلکه انژرى مازاد خود را در فعاليت ديگرى بهکار مىگيرند. شيلر معتقد است يوان زمانى که احساس کمبود نمايد کار مىکند. زمانى که سرشار از انرژى است بازى مىکند و مازاد بر آن، فشارى است براى فعاليت. براساس اين نظريه هرگاه انرژى بدن از حدّ متعادل بيشتر شود و ارگانيسم افزايشى مازاد در انرژى خود احساس کند بازى جلوهگرى مىکند ر اين نظريه اعتقاد بر اين است که نيروى وجودى انسان براى رفع حوائج و تأمين بقاء مصرف مىگردد و مازاد بر آن در راههائى مصرف مىشود که در آن هدفهاى انتفاعى موردنظر نيست. سادهترين و بىآلايشترين اين فعاليتها جهت صرف قواى مازاد بازياست لانگه معتقداست که هنر از بازى مىتراود و بازى فشار نيروى زايد ارگانيسم مىباشد که بر اثر مصروف گشتن آن، سرخوشى و سرمستى ايجاد شده و فرد متلذذ مىگردد.لوئي معتقداست نظريهٔ انرژى مازاد بهعنوان نوعى شيوهٔ تبيين کلى بازي، دو نقطهٔ ضعف دارد: اولاً نمىتواند ميان اشکال مختلف بازى فرق بگذارد، ثانياً فقدان بازى را در گروههاى معينى از کودکان از قبيل معلولان ذهنى که در مؤسسات ويژه زندگى مىکنند تبيين نمىکند.