هنر اغلب هنر اروپايي و آسيايي بر پايه كنتراست خالص تيره – روشن بنا شده كه نقاشي هاي مركبي چيني و ژاپني را در اين زمينه ميتوان بهترين نمونه به حساب آورد . فن اين هنر از هنر هنر خطاطي در اين كشور ريشه مي گيرد ؛ جائيكه حروف « انديشه نگاري » با اشكلا زياد و متنوع توسط قلم مو ترسيم مي شود ، اجراي صحيح آنها از نظر معناشناسي و وزن مستلزم مجموعه اي از حركات مختلف دست است .حس به وجود آوردن نقش ، احساس موزون و دقت توأم با آرامش ، جهت كار صحيح با قلم لازم است . در چين و ژاپن خطاطي هنر ظريفي بشمار مي آيد . وقتي تيرانداز  با دقت هدف  را نشانه گرفت و وضع مطلوبي هم به بدنش داد آنگاه تير بطور قطع به نشانه خواهد خورد . بدين ترتيب ، خوشنويس با فكر متمركز شده ، بدن متعادل و صاف ، با قلم موي راست ، نقطه يا ضربه اي دقيق در جاي مورد نظر قرار مي دهد . ( به نقل از كتاب « خوشنويسي چيني » اثر چيان ي ، چاپ دانشگاه هاروارد )اين خطاطي از يك حركت غيرارادي دورني مايه مي گيرد . بعد از تمرينات زياد ، قلم به راحتي در روي صحفه حركت مي كند و بدين ترتيب نقاش چيني يا ژاپني قاموس طبيعت را تمرين مي كند تا جائيكه بتواند آن را به ميل خود دوباره بسازد . اين نظم و ترتيب لازمه تمركز روحي و نرمش جسمي است. « مديتيشن » به عنوان تمرين مخصوصي است كه در چآن يا ذن مورد استفاده قرار مي گيرد و در مذهب بودا به اين تعليم فكري و جسمي پرداخته شده است . به همين دليل بسياري از راهبان اين آئين ( فرقه ) در زمره هنرمندان بزرگ نقاشي سياه و سفيد هستند . آنها در تفكر اين حس كه روزي نقاشي بزرگ مي شوند ، مكاشفه و ژرف انديشي نمي كنند ، بلكه با قلم مو كار مي كنند تا كمكي براي درون گرايي انديشمندانه باشد .