«بنام خدا»بر خلاف طب جديد، قدما و طبيبان گذشته براي درك بهتر ازمحيط اطراف خود و تقسيم بندي مفاهيم از علومي همچون طبيعيات كمك ميگرفتند.بر اين اساس نيازمند به دانستن فلسفه و آميختن آن با طب بودند كه اتفاقاً بدين وسيله خيلي بهتر و مي‌توانستند به اهداف خود برسند.بر اين اساس به بررسي پاره‌اي از اين مفاهيم مي‌پردازيم.هر مفهومي كه به ذهن آدمي برسد، وجود يا عدم وجود آن 3 حالت مي‌تواند داشته باشد:1 – وجودش ضروري و عدم وجود آن محال و ممتنع است مثل خالق جهان كه آن را واجب الوجود گويند.2 – وجودش محال و ممتنع و عدم آن واجب است مانند شريك براي خداوند كه اين را ممتنع الوجود گويند.3 – وجودش و عدمش ضرورتي ندارد و مي‌تواند باشد يا نباشد مثل تمام اشياي اطراف ما كه اينها را ممكن الوجود گويند.ممكن الوجود‌ها از 10 مقوله خارج نيستند كه اين 10 مقوله را مقولات عشر گويند.1 – مقولة اول جوهر است و جوهر چيزي است كه به خودي خود وجود دارد و وجودش وابسته به وجود چيز ديگري نيست.جوهر خود بر 5 قسم است كه به آن‌ها جواهر پنج‌گانه گويند و عبارتند از:الف – جواهر مادي: شامل: 1 – جسم 2 - هيولي 3 – صورتب – جواهر مجرّد (مفارق) شامل : 1 – نفس 2 – عقلالف – جواهر مادي:1 – جسم، جوهري است كه بتوان براي آن ابعاد 3 گانة طول و عرض ارتفاع را در نظر گرفت.2 – هيولي يا مادة المواد يا ماده همان اجزاي غير قابل تجزية هر جسم هستند. در واقع جوهري است كه جسم به آن بالقوه مي‌تواند موجود شود و تحقق يابد در واقع هيولي، جوهري است كه استعداد تبديل شدن به جسم را دارد. اگر جسم را صندلي فرض كنيم، مادة المواد آن چوب است.3 – صورت، جوهري است كه جسم بوسيلة آن به فعليت مي‌رسد. در واقع مادة المواد يا هيولي وقتي ابعاد مي‌پذيرد و طول و عرض و ارتفاع پيدا مي‌كند، صورت جسميه پيدا مي‌كند.هيولي و صورت جسميه لازم و ملزوم هستند و نمي‌توان ماده‌اي داشت بدون صورت جسميه و نمي‌توان صورت جسمي تصور كرد بدون اينكه ماده داشته باشد.