مقدمه در سال 1968 پنج‏سال پس از اخراج آيت‏الله روح‏الله خمينى از ايران، ساواك، پليس امنيتى شاه، به خانه او در قم يورش برد و اوراق و نوشته‏هاى وى، از جمله شروح و تفاسيرى را كه در دهه 1930 در باب عرفان نوشته بود، ضبط و توقيف كرد. پانزده سال بعد، در سال 1983، پاره‏اى از آثار مفقود خمينى را يكى از طلاب در همدان پيدا كرد. او، كه نامش هرگز در گزارشهاى بعدى اين واقعه ذكر نمى‏شود، دو كتاب از فروشنده‏اى دوره‏گرد خريد كه، چون نتوانسته بود در بازار شهر خريدارى بيابد، به يكى از مدارس دينى آمده بود تا آنها را به مبلغ پنجاه تومان بفروشد. يكى از اين دو كتاب، چاپ سنگى‏اى از شرح شرف‏الدين محمود قيصرى (متوفاى 751/1350) بر فصوص الحكم ابن‏عربى بود كه در قرن نوزدهم در مصر انتشار يافته بود; و خود اين قيصرى، هم متفكر عرفانى استثنايى و هم از شارحان پرآوازه مكتب ابن‏عربى است. در حواشى كتاب، اين طلبه ،تعليقات دست‏نوشته بسيارى ديد كه، بر طبق سنت ديرپاى دستنويسى مسلمانان، در عين حال، هم شرح‏الشرحى بود بر متن اصلى فصوص‏الحكم و هم شرحى بر كتاب قيصرى.طلبه مذكور، با كمال تعجب، پى برد كه تعليقات حاشيه، كه به زبان عربى نوشته شده بود، امضاى  سيد روح‏الله خميني نیز را در پاى خود داشت.او، كه آنچه را ديده بود باور نمى‏كرد، كتاب‏ها را به سرعت نزد آيت‏الله حسين‏نورى، امام‏جمعه همدان برد، و او بى‏درنگ خط [امام] خمينى را در حواشى تشخيص داد. و اما كتاب ديگر، معلوم شد كه رساله‏اى همراه با شرح و تفسير است در باب كلام شيعى، كه پسر ارشد آیت الله  خمينى، سید مصطفى، بر آن تعليقاتى نوشته بود.چندين محقق مسلمان، به سرعت دست‏به كار انتشار اين آثار به‏تازگى كشف شده گشتند. اين محققان آثار مذكور را متعلق به موضوعات و مطالب عرفانى قلمداد كردند.