يک نظريه بنيادي که مدعي ترکيب همه نظريه هاي معتبر فيزيکي است، کاملاً طبيعي است که با حساسيت طرفدارن آنها مواجه شود. اين حساسيت ها از چند نظر قابل بررسي است:يک – براي انسانهاي علمي، يعني کساني که به علم و دانش از ديدگاه تلاش براي شناخت جهان در محدوده ي کاري خود به آن مي نگرند، دانش و اندوخته ي علمي ايشان، قسمتي از هستي آنان و چه بسا بخش مهمي از موجوديتشان را تشکيل مي دهد. چنين انسانهايي در والاترين مرحله ي تکامل انساني قرار دارند و بسيار ارزشمندند. اين افراد با نظريه هاي جديد که دانش ايشان را هدف قرار داده و با دگرانديشي قصد دگرگون سازي آن را دارد نمي توانند بسادگي کنار بيايند. چون بحث تنها به به دانش محدود نمي شود و اساساً به محتواي وجودي آنها مربوط مي شود. لذا در مقابل نظريه هاي انقلابي شديداً مقاومت خواهند کرد. بهمين دليل مي توان گفته ي ماکس پلانک را صائب دانست که مي گويد"در فيزيک وقتي يک نظريه جديد مطرح مي شود معمولاً مخالفاني دارد، اما سرانجام اين نظريه قبول عام مي يابد، نه به اين سبب که مخالفن اين نظريه مجاب شده اند؛ بلکه به اين دليل که آنان پير شده و مرده اند." دو – کساني که از ديدگاه خودخواهي به آن برخورد مي کنند و مشکل، درستي يا نادرستي نظريه جديد نيست، بلکه مشکل در اين است که چرا به ذهن خوشان نرسيده است. معمولا برخورد ايشان بصورتي است که بهر طريق ممکن مانع از نشر و توسعه ي نظريه شوند. حتي با اهانت هاي غير اخلاقي و نامحترمانه تلاش مي کنند باني نظريه جديد را در هم بشکنند. سه – گروه سوم کساني هستند که در آرامش ناشي از پذيرش عام اندوخته علمي خود بسر مي برند و از هر چيزي که مخل اين آرامش کاذب باشد، آشفته شده و تلاش مي کنند عامل آن را کنار بزنند.