مقدمهبرنامه‌های توسعه منابع انسانی یكی از مهمترین چالش‌های دولت‌ها در استقرار نظام‌های جامع مبتنی بر فناوری ارتباطات و اطلاعات می‌باشند. همان گونه كه فناوری ارتباطات و اطلاعات مكمل بازآفرینی سازمان‌ها در بسیاری از فرآیندهای كاری روزمره خود بوده است كه نمونه‌های آن شامل بانكداری الكترونیكی، تجارت الكترونیكی، پست الكترونیكی، دولت الكترونیكی و ... می‌شود، حوزه یادگیری الكترونیكی یا آموزش الكترونیكی نوید بخش اجرائی شدن آرمان‌های به نظر دور از دسترس تا دو دهه قبل می‌باشد. حذف محدودیت زمان، مكان و سن آموزش‌گیرنده كه به عنوان آرمان‌های دوردست مطرح بوده است، امروزه دیگر محدودیت‌‌های بزرگی به نظر نمی‌رسند. از سوی دیگر نیازهای گسترده مهارتی جوامع دانائی محور و مبتنی برفناوری اطلاعات با ادامه استفاده از روش‌های سنتی نظام آموزشی قابل پاسخگویی نمی‌باشد. اگرچه نظام آموزش سنتی نیز دارای ویژگی‌هایی است كه نادیده انگاشتن آن ویژگی‌ه، اثربخشی یادگیری را كاسته و عامل بروز ناهنجاری‌های بسیاری می‌گردد.     فناوری‌های یادگیری مبتنی بر كامپیوتر، یادگیری مبتنی بر وب، دانشگاه مجازی، كلاس مجازی بر خط كه در سایه توسعه شبكه‌های گسترده جهانی ا مكان‌پذیر گشته‌اند، راه را بر ظهور شیوه‌های نوین آموزش هموار ساخته‌اند. امروزه روند رشد سرمایه‌گذاری جهانی در نظام‌های سنتی كاملاً رو به افول و در سال 2003 به مبلغ هفت میلیارد دلار رسیده، حال اینكه سرمایه‌گذاری در نظام‌های آموزش الكترونیكی دارای رشد روزافزون بوده و در سال 2003 به رقم 6 میلیارد رسیده است.