در وهله اول بايد معناي آموزش فلسفه به کودکان را بيان نمود. فلسفه به مجموع آراء و نظريات انديشمندان درباره هستي يا جهان، شناخت و ارزش اطلاق مي‌شود. در اين معنا فلسفه، رشته‌اي از دانشهاي بشر تلقي مي‌گردد. بايد ديد آيا کودکان از لحاظ توان عقلي در سطحي قرار دارند که بتوانند با آراء و نظريات فيلسوفان آشنا شوند؟ بدون ترديد طرح نظريات فلسفي يا آنچه در مکتبهاي مختلف فلسفي مطرح شده است براي کودکان و نوجوانان نه جالب است و نه با سطح رشد عقلاني آنها تناسب دارد. [1] نگارنده چهار جنبه را در کار فيلسوفان متمايز ساخته است. اين جنبه‌ها عبارتند از : 1) فعاليتهاي خاص 2) روشهاي معين 3) ويژگيهاي فکري معين 4) استنباط فيلسوفان از هستي، شناخت و ارزش.