درباره نوروزمي اندر مجلس آصف به نوروز جلالي نوش            كه بخشد جرعة جامش جهان را ساز نوروزيز  كوي  يار   مي آيد  نسيم   باد  نوروزي            از اين باد ار مدد خواهي  چراغ  دل بيفروزي                            حافظرويدادهاي طبيعي، زمان يخبندان ها، موسم يارگيري پرندگان و ديگر جانوران، انسان نخستين را متوجه بازگشت فصل ها، دگرگوني طبيعت و از اين راه، سنجش و تقويم زمان مي كرد.برخي از مردم شناسان بر اين باورند كه انسان ها در كهن روزگاران، آغاز سال را با دگرگوني طبيعت يكي مي دانستند، از اينرو، سال نو را، از نخستين روزهاي: بهار، پاييز و زمستان حساب مي كردند و براي اين روزها ويژگي مي دادند .مي دانيم كه آريايي هاي نخستين در سرزميني بسيار سرد زندگي مي كردند و از اينرو ده ماه سرما و دو ماه گرما داشتند. در دوران هخامنشي نيز، سال ايراني به دو فصل بلند گرما و سرما بخش مي شد. فصل تابستان هفت ماه و فصل زمستان پنج ماه و پنج روز بود. در اين دوره، در آغاز هر يك از دو فصل بزرگ جشني  برپا مي شد. نخستين جشن، در آغاز بهار و زمان نوزايي طبيعت برپا مي شد و ديگري در آغاز پاييز كه فصل خوشه چيني و روي آوري طبيعت به سرما و يخبندان بود. براي اين دو فصل، نمادي هم داشتند: شير ، نماد تابستان و گاو نشانة زمستان بود