رسول اكرم (ص)مي فرمايد:« مَن‏ْ عَرَفَ نَفْسَه‘ فَقَدْ عَرَفَ رَبّهِ»ما يك علم داريم و يك شناخت و در اينجا حضرت نفرمودند «من علم نفسه » بلكه فرمودند « من عرف …….» در عرفان انسان را به حقيقت عالم « ملكوت عالم » سوق مي دهند . البته در همين عالم ، نگاه ظاهري به خلقت انسان وشناخت دستگاههاي بدني و قدرتهاي روحي براي هر صاحب انصافي كافي است تابه وجود خالق متعال پي برد و او را بشناسد، لكن شناخت عرفاني از انسان و درواقع پي بردن به بعد ملكوتي وحقيقت آدميت . آنجا كه در قران كريم  مي فرمايد :« اِنّي جاعل‘ في الارِض خلفية» ( يعني قدرت و تواناني انسان جايي است كه مي توانند به عنوان خليفه پرودگار روي زمين باشد » اما همين انسان به دليل داشتن اختيار در انتخاب سرنوشت مي تواند همچو حيوانات بلكه پست تر از ايشان باشد .دليل اشاره به مباحث عرفاني:علت اشاره كوتاه به مباحث مذكور اين است كه ما انسان وآنچه در حول او مي گذرد را از ريشه بررسي كنيم تا به شاخه نرسيم و نه بالعكس .اينكه چه مي شود بر موجودي با اين عظمت و پيچيدگي اتفاقاتي رخ مي دهد كه او را درچالشهاي بزرگي قرار مي دهد و اين اتفاقات را چه بايد بناميم ؟