اصلاح رفتار يا رواج عصبيت؟ در بيشتر خانهها، طوفانهائى که بين والدين و کودکان صورت مىگيرد، توالى قابل پيشبينى و منظمى ندارند. وقتى کودک کارى را اشتباه انجام مىدهد يا چيزى را اشتباه مىگويد و يکى از والدين با رفتار يا گفتار توهينآميزى از خود واکنش نشان مىدهد، کودک با گفتار يا رفتارى بدتر، پاسخ مىدهد سپس مادر و يا پدر با تهديدهاى فريادآميز يا با تنبيه خودخواهانه با او مقابله مىکند و همينطور اين مشاجره که در آن، هر يک هرچه مىخواهد به ديگرى مىگويد، ادامه پيدا مىکند. به يک مثال توجه کنيد: )مريم نه سال داشت و با يک فنجان چاى خالى بازى مىکرد.( - مادر: آخر آن را خواهى شکست، تو هميشه چيزها را مىشکني! - مريم: نه آن را نمىشکنم. درست در همان هنگام، فنجان از دست مريم افتاد و شکست. - مادر: تو را به خدا نگاه کن، آخر تو چقدر احمقي. دختر! تو همهٔ چيزهاى اين خانه را دارى يکى يکى مىشکني.  - مريم: پس تو خودت هم احمق هستي، تو هم ريشتراش بابا را