مقدمهبسياري از صاحبنظران مديريت و سازمان تصميم گيري را جوهر مديريت دانسته اند و موفقيت و شكست بسياري از سازمانها را در گرو تصميم گيري مديران قلمداد كرده اندبراي مثال هربرت سايمون مديريت و تصميم گيري را دو واژه مترادف دانسته و اين وظيفه را مهمترين و اصلي ترين وظيفه مديران تلقي نموده است . به علاوه ازنظر داركر مديريت چيزي جز عمل تصميم گيري نيست و تصميم گيري كانون اصلي مديريت و اساس وظيفه مديران را تشكيل مي دهد.مديران همواره با مسائلي مواجه  هستند كه اخذ تصميم از جانب آنان را ميطلبد به طوريكه از يك سو چگونگي اين تصميم ها ، ميزان موفقيت اهداف سازمان را معين مي كند واز سوي ديگر تصميم گيري مجموعه اي از مراحل و اقدامات مشخص را در بر م گيرد كه اطلاعات در آن نقش مهم و حياتي ايفا مي كند.بر همين اساس تصميم گيري را آخرين مر حله استفاده از اطلاعات دانسته اند.در نتيجه مشخص است كه هر قدر دسترسي به اطلاعات در مراحل مختلف فرايند تصميم گيريسريع تر ، دقيق تر و بهنگام تر باشد ميزان اتكا و اطمينان به تصميمات اخذ شده و نتايج آن بيشتر خواهد بود . بنابراين نقش نظامهايي كه بتوانند به مديران در انجام تصميم هايشان كمك كنند مهم و اساسي است.پيشينه سيستم هاي پشتيباني مديريت ارشد    واژه  EIS ابتدا در اواخر دهه 1970  از MIT     شروع شد و بوسیله راکارت Rokart” “و تریسی treacy” “در سال 1981   در چندین مقاله کاری مختلف و یک مقاله در هاروارد بیزینس رویو   “Harvard business review”به شهرت رسید( 1994،  Cheng & Negi)