با توجه به اهميت صنعت نساجي از نظر ارتباط پسين و پيشين كه اين صنعت در اقتصاد مي‌تواند ايجاد كند مي‌بايست از توجه خاصي در زمينه توليد و صادرات برخوردار گردد. صنعت نساجي در ايران عليرغم گستردگي، قدمت و سابقه طولاني و درخشان خود در گذشته چنانكه بايد و شايد تا كنون نتوانسته مانند ساير صنايع رشد كند. بنابراين براي دستيابي به توان رقابتي لازم است از تكنولوژي نوين و وسايل جديد جهت توليد بهتر استفاده گردد و تا جايي كه به كيفيت توليد لطمه اي وارد نشود بايد از مواد اوليه داخلي بهره‌مند شد و مي‌توان اميدوار بود كه تا گسترش صنعت پتروشيمي در ايران وجود دارد، صنعت نساجي از مزيت عمده اي در جهت مواد اوليه ارزان برخوردار گردد. از عوامل عقب‌ماندگي و بحران دراين صنعت به موارد زير اشاره مي‌گردد: 1- فرسودگي ماشين‌آلات و عدم وجود نوآوري 2- عدم توجه به كيفيت و نيازهاي مشتري 3- بالابودن هزينه هاي توليد از جمله هزينه قطعات يدكي و عوارض مختلف. 4- طولاني شدن زمان اجراي پروژه ها در راستاي ايجاد، بازسازي و نوسازي. ا