در آغاز خلقت جهان، آيو که خدای آفريننده ای زمين و آسمان، کوه ها و هر آنچه که در اطراف خويش می بينيماست، به خدای جنگلات و پرندگان که نامش تين بود نگريست و ديد که او به شدت گريه می کند و فرياد می کشدکه:ايو خالق آسمان ها و زمين به من توانايی ايجاد جنگلات، کوه ها، خلق کردن ماهی ها در دريا ها و پرندگانی »را داد که با صد ها گونه آهنگ خوش، نغمه سرايی می کنند، اما خودم تا هنوز تنها هستم.آيا تا ابد همپنين تنها خواهم ماند؟ آيا امکان خواهد داشت که زيبايی ها طبيعت را با کس ديگری شريک سازم؟« ؟ و يا تقديرم چنين است که تا آخر عمر تنها بمانیم؟