اغلب مرغداران در برنامه‌هاي غذايي طيور، فراواني و كميابي مواد اوليه را در فصول مختلف سال رعايت نمي‌كنند. كارخانه‌هاي توليد دان طيور اصولاً به دليل فقدان نگرش بازار گرداني، نتوانستند برا ي تامين منابع مورد نياز توليد دان، افق هاي جديدي را باز نمايند. بي توجهي به پس مانده‌هاي توليدي كشتارگاه هاي كشور، اعم از كشتارگاههاي دام و طيور و كارخانه‌هاي توليد كنسرو ماهي، كارخانه‌هاي توليد لبنيات و غيره مي‌تواند از دلايل اين امر باشد. به دليل وابستگي شديد كشور به دان مرغ، تا زماني كه نتوان با استفاده از ابزار تحقيق و توسعه به فرمولهاي مناسبي دست يافت، به نظر نمي‌رسد كه بتواند در اين صنعت در عرصه صادرات موفق گردد. خوراك معمول و متداول مورد استفاده در تغذيه طيور عمدتاً به دليل مصارف انساني و محدود بودن سطح كشت محصول، همواره با نياز مرغداران تطابق نداشته و هميشه مشكل آفرين بوده است. در عصر حاضر با پيشرفتهاي فنون علمي، ‌استفاده از ضايعات يك سيستم توليدي، به عنوان ماده خام براي سيستم جديد ديگر، امكانپذير شده است كه علاوه بر بازيافت اقتصادي ضايعات حاصل، ‌سودمنديهاي جنبي نيز همانند كاهش آلودگي‌هاي محيط زيست را به همراه داشته است. مقادير زيادي از ضايعات وجود دارند كه مي‌توانند به عنوان مواد خام، مستقيم يا بعد از فرآوري، به مصرف تغذيه دام و طيور شوند. موفقيت در اين امر عمدتاً به شكل منابع و چگونگي به كارگيري آنها بستگي دارد. از منابع غير معمول مي‌توان به تركيبات پتروشيميائي، ضايعات كراتيني، زباله‌هاي خانگي و شهري، فضولات حيوانات مزرعه و اخيراً ضايعات كارخانجات چرم و سالامبور اشاره نمود.