بشر از ابتداي خلقت كه از مواهب طبيعت استفاده مي كرده، در مورد جنگل سه مرحله را پشت سر گذاشته است. در مراحل اوليه كه زندگي  بدوي داشته براي احتياجات خود  به نابود كردن جنگل ها به صورت بي رويه پرداخته، و در مرحله شباني براي چراي دام و ايجاد زمين زراعتي به قطع درخت اقدام نموده و در آخرين مرحله كه اهميت اين سرمايه خدادادي بر آن مسجل شده به بهره برداري اصولي از آن پرداخته است و در اين مرحله گاهي احساس نموده كه با كاشت درخت و جنگلكاري مي تواند اشتباهات گذشته را جبران نمايد و يا به دلايل اقتصادي اقدام به جنگل كاري نموده است در كشور ما نيز آئين درخت كاري يكي از سنت هاي باستاني بوده و حكام ايران فراميني براي درختكاري و حمايت از آن صادر مي كردند. ولي بعد از طي زمان و هجوم طوايف بيگانه به اين سرزمين مجالي براي اقدام به اين اصل انساني باقي نمانده، تا آنجا كه اقوام بيشماري در طي قرون گذشته از شرق و غرب به تاخت و تاز در اين سرزمين پهناور پرداخته اند و بدون هيچ گونه دلسوزي به قطع اشجار اقدام نمودند، شواهد تاريخ نشان مي دهد كه قسمت عمده اي از مملكت از جنگل پوشيده بوده ولي امروزه آثاري از آن باقي نيست و به استثناء شيب شمالي البرزكه از بركت رطوبت درياي خزر برخوردار است، در ساير نقاط ايران كمبود رستني به معني واقعي به چشم مي خورد حتي در استانهاي مركزي پيشروي كوير به طرف شهرها، عريان بودن خاك مسئله بزرگي است و فرسايش خاك به حد اعلاء صورت مي گيرد، در نقاط عاري از جنگل فقط وجود قلمستانهاي تبريزي نام جنگل را به خود مي گيرند، و اين كشت در ايران از نظر تاريخچه قدمت قابل توجهي دارد، به ويژه آنكه بستر رودخانه ها هميشه محل مناسبي براي قلمستان به حساب مي آمده است