مقدمهگويند ققنوس هزارسال عمر کند و چون هزار سال بگذرد و عمرش به آخر آيد هيزم بسيار جمع سازد و بر بالاي آن نشيند و سرودن آغاز کند و مست گردد و بال بر هم زند چنانکه آتشي از بال او بجهد و در هيزم افتد و خود با هيزم بسوزد و از خاکسترش بيضه اي پديد آيد و او را جفت نمي باشد و موسيقي را از آواز او دريافته اند. (برهان)آي آدمها كه بر ساحل نشسته شاد و خندانيد! يكنفر در آب دارد مي سپارد جان. يك نفر دارد كه دست و پاي دائم‌ ميزند روي اين درياي تند و تيره و سنگين كه مي‌دانيد. آن زمان كه مست هستيد از خيال دست يابيدن به دشمن، آن زمان كه پيش خود بيهوده پنداريد كه گرفتستيد دست ناتواني را تا توانايي بهتر را پديد آريد، آن زمان كه تنگ مي بنديد بركمرهاتان كمربند، در چه هنگامي بگويم من؟ يك نفر در آب دارد مي‌كند بيهوده جان قربان! آي آدمها كه بر ساحل بساط دلگشا داريد! نان به سفره،جامه تان بر تن؛ يك نفر در آب مي‌خواند شما را. موج سنگين را به دست خسته مي‌كوبد باز مي‌دارد دهان با چشم از وحشت دريده سايه‌هاتان را ز راه دور ديده آب را بلعيده در گود كبود و هر زمان بيتابش افزون مي‌كند زين آبها بيرون گاه سر، گه پا.