امروزه تغيير از دنياي سنتي به دنياي الکترونيکي يکي از مهمترين موضوعات و چالشهاي سياسي مشترک  دنياست و به سادگي پياده سازي يک سيستم جديد IT نيست، بلکه يک تغيير کلي است که بر تمام مدلهاي کسب و کار و انجام امور تأثير مي گذارد و تأثير مي¬پذيرد و آنها را به نحوي متفاوت اما بهتر به مرحلۀ اجرا مي گذارد. براي استفاده از فناوري اطلاعات و ارتباطات به منظور بهبود کارايي و اثربخشي چه در درون دولتها و چه در بين آنها، کسب آمادگي از اصول مهم و اساسي موفقيت در اين زمينه است. آمادگي الکترونيکي و مديريت اين گذر از دولت سنتي به دولت الکترونيکي، بصورت شانسي و تصادفي حادث نشده و بسيار پيچيده و نيازمند تلاش مي باشد. در اين مقاله مي خواهيم با ابزاري ساده به ارزيابي ِ ميزان آگاهي سازمانها و مراکز از پياده سازي مؤثر و کاراي دولت الکترونيک، کمک نماييم.فناوری اطلاعات درواقع عبارت از ارائه یکسری راهکار است، اما دولت الکترونیکی صحبت از تغییر شیوه انجام امور در مراکز، سازمانها و ادارات بگونه ای مبتنی بر استفاده بهینه از فناوری می نماید. آمادگي الكترونيكي بعنوان توانايي پذيرش و به كارگيري فناوري اطلاعات در جوامع تعریف می گردد و داراي چهار مولفه بنگاه‌هاي اقتصادي، شهروندان، زيرساخت‌ها و دولت‌ها است[1]. دولت‌ها از مهم‌ترين مؤلفه های آمادگي الكترونيكي در كشورها محسوب مي‌شوند، لذا هماهنگی دولتها در بهره گیری از اقتصاد دیجیتال نقش مهمی را ایفا می کند. به منظور ارزیابی ميزان بهره‌گيري از فناوري اطلاعات و ارتباطات در كشورهاي مختلف از ارزیابی الکترونیکی استفاده می گردد. بینش حاصل از این ارزیابی علاوه بر تسهیل و تسریع در اجرای دولت الکترونیک و حفظ منابع، به دولتها در حفظ توان رقابت ديجيتال و  ايجاد و گسترش زيرساخت‌هاي فناوري اطلاعات و ارتباطات، کمک می نماید که منجر به كاهش شكاف ديجيتالي می گردد.