حقق و اجراي عدالت ، حل مشكلات معيشتي توده مردم و ايجاد رفاه اجتماعي سه جزء جدايي ناپذير است كه دولت نهم تحقق آنرا به عنوان شعار و خط مشي خود سرلوحه تمام اقدامات خويش قرار داده و تمام هم و غم خود را نسبت به حل مشكل اساسي در اين سه حوضه معطوف نموده است . بدون ترديد توفيق در هر يك از اين سه حوزه مستلزم عملي شدن و تحقق توامان آنها بوده و هست .     اگر عدالت بعنوان زيربناي استوار و مستحكم در عمل و گفتار دولتمردان و دست اندركاران امر بصورت مخاطب قرار نگيرد يعني توان نسبت به حل مشكلات معيشتي جامعه متوقع بود  و لا جرم  بدنبال ايجاد و افزايش رفاه اجتماعي در غالب چنين ساختاري بود .در اين حوزه كه عدالت كه عدالت بعنوان زير بناي نقش اساسي را در توسعه پايدار در بخش معيشت و رفاه بعهده مي گيرد . اساساً موضوع عدالت نه تنها در اين حوزه بلكه در تمامي حوزه هاي انساني بعنوان سنگ زيربناي هر تحول و توسعه اي  از اهميت بسزايي برخوردار است .در اين  بين وظيفه دولتها ست كه با استفاده از ابزارهاي موجود و با ارايه برنامه هاي مدرن و راهبردي نسبت به نهادينه ساختن  عدالت در حوزه خود اقدام نموده و عدالت را بعنوان يك فرهنگ بومي سازي نمايند .در بين ابزارهايي كه دولت مي تواند با اتكا به آن نسبت به تحقيق اهداف خود همت گمارد نقش آموزش و پرورش در بين و قشر فرهنگيان بيش از هر بازوي توانمندي مي تواند كار ساز و مثمر واقع گردد . قشر فرهنگيان جامعه بعنوان متصديان آموزش و پرورش در هر جامعه بعنوان اولين حلقه در راه ميل به اهداف توسعه اي و تحولگرا بسيار كارساز و مهم مي باشند . از اين روست كه در مبحث عدالت در حوزه معيشت بمنظور ميل به افزايش رفاه اجتماعي قشر فرهنگيان جامعه را از دو سو مي توان مورد برسي قرار داد . نخست در حوزه اي كه به ايفاي نقش فرهنگيان در ارايه تعريف ،‌ ترويج و نهادينه سازي عدالت در سطح جامعه مي پردازد و حوزه دوم نقشي است كه عدالت در حوزه معيشت و رفاه عمومي فرهنگيان ايفا مي كند .در حوزه نخست كه رابطه فرهنگيان با عدالت را تحت پوشش قرار مي دهد بايد اذعان داشت نقش فرهنگيان نقشي پويا ، كار آمد و مثمر ثمر است . براي آنكه تحول و توسعه بر محوريت توسعه و تحول پايدار شكل بگيرد نخست بايد عدالت پايدار بعنوان يك هنجار و فرهنگ بومي گردد و لذا هيچ فرهنگ و هنجاري شكل نمي گيرد مگر آنكه در پس آن آموزش قوي و اصولي نهفته باشد . عموماً افراد در هر جامعه بيشتر زمان خود را به ياد گيري و آموزش پرورش لذا با سرمايه گذاري كافي در حوزه آموزش مي توان نسبت به ميل به اهداف متعالي انسان اقدام نمود .درست همانگونه كه پيامبران الهي براي ترويج و اشاعه مكتب خود راهكار آموزشي را برگزيده و با اتكا به اين حربه نسبت به ترويج و اشاعه مكتب خود همت گماردندند.