جايگاه تعقل در زندگيدر آموزه هاي ديني ما بيش از هر چيزي به مسئله تفكر و تعقل سفارش شده است : امام رضا (ع) مي فرمايد : عبادت روزه داشتن و نماز خواندن نيست ، همانا عبادت انديشه كردن در امر خداست و در روايات ديگر يك ساعت فكر كردن با هفتاد سال عبادت برابر دانسته شده است .با تمام اين توصيه ها خيلي از مردم در مورد آنچه انجام مي دهند فكر نمي كنند و به جايگاه تفكر و انديشه در زندگي عادي و معنوي خود پي نبرده اند .شايد يكي از دلايل عمده نبود فكر و انديشه در امور زندگي ، سطحي نگري و خواسته هاي نفساني مي باشد .از آنجا كه انسان موجودي عجول است و زودتر مي خواهد به مطلوب برسد همين شتابزدگي موجب مي شود تا اينكه خوبي و بدي ، زشتي و زيبايي ، حق و باطل ، صلاح و فساد را از يكديگر تشخيص ندهد . به همين جهت خيلي از گرفتاريها و ناهنجاري هاي فردي ، خانوادگي و اجتماعي را بايد نشات گرفته از كار بدون تفكر و انديشه دانست بي توجهي به نيروي تعقل و تفكر و استفاده از آن در امور زندگي مادي و معنوي به از بين رفتن و تضعيف آن منجر مي شود و انسان را در حد تخيل و توهم نگاه مي دارد .بي ترديد به كارگيري انديشه و استفاده از فكر موجب مي شود تا عقل كارآمدي خود را بازيابد و در عرصه هاي گوناگون ، ميدان براي او باز شود . چنانكه بيكاري موجب مي شود تا قوه عقل و فكر تحليل رود و از روند رو به رشد بازايستد به همين خاطر امام صادق ( ع ) به يكي از يارانش