تاريخنگاري ما ايرانيان بويژه در دوره معاصر، بطور عمده سياسي بوده و به رخدادهاي اجتماعي، اقتصادي و فرهنگي كمتر پرداخته شده است. با توجه به اين حقيقت كه نهادهاي مدني در اين دوره تأسيس شده اند، اطلاعات ما از سير تحولات اجتماعي كشورمان بسيار اندك است. اين مشكل از آنجا ناشي مي شود كه شكل بندي هاي اقتصادي، اجتماعي و فرهنگي جامعه ايراني كمتر در منابع رسمي تاريخي و منتشر شده اين دوره انعكاس يافته اند. اين آثار بيش از شصت سال است كه مورد اسفاده مورخين قرار گرفته و هنوز عمده مراجع تحقيقات جديد را همين منابع، كه ديگر  مطلب تازه اي در آنها يافت نمي شود، تشكيل مي دهد. ما در برابر اين پرسش نسل جديد كه معماران واقعي جامعه ما چه كساني بوده اند، ناچار به سكوت هستيم. واقعاً راه آهن ما را صرفاً آلماني ها و آمريكائي ها ساختند و صنعت نفت كشورمان را انگليسي ها بنا كرده و توسعه دادند؟ راهها، توسعه شهرها و ساخت بيمارستان ها و مدارس و... توسط چه كساني انجام شد؟ ما براي پاسخ به پرسش هاي فوق و پرسش هائي از اين قبيل نيازمند منابع جديد هستيم.جستجوي ما در اسناد، حكايت از اين دارد كه ايرانيان در توسعه ي گسترده كشور خود نقش بسيار شورانگيز داشته اند. اما اين حقيقت از دل كتاب هاي تاريخي منتشر شده بيرون نمي آيد. از طرف ديگر ساماندهي و طبقه بندي  اسناد در بايگاني هاي رسمي كشور با ضعف ها و مشكلات بسيار جدّي روبرو است. و اين مشكل يكي از موانع عمده در سر راه پژوهش هاي مربوط به توسعه شهري به شمار مي‌رود.